De ochtendstond heeft avontuur in de mond en aan lange rit onder de kont. Dag één, en het doel is heelhuids Berlijn bereiken. De bolides hebben ondertussen ook een naam gekregen in het vroege ochtendzonnetje onder het atomium. Rita (de Nissan) en Dennis (de Landrover) zullen vanaf nu moeten doen waar we een half jaar van gedroomd hebben. Met zo’n namen kan dat alvast niet misgaan …

De kilometers worden gevreten. Dag 1 - Berlijn. Dag 2 - Warschau. Dag 3 - Riga. Ik had gisteren mn 4 medereizigers aan de lijn en alles verloopt zoals gepland. Ze zijn op reissschema, de steden waren al in al hun nachtelijke facetten verkend en de kilometers vlogen onder de wielen vandaan. De bolides houden trouwens prima stand. Het had wel wat binnengeregend in Rita (Nissan camionette), maar dat was gelukkig maar een detail.

Het thuisfront kan dus vol gerustheid de economie rechthouden, Kris & Yves kunnen onze regeringen aan de praat houden/krijgen en het Belgische weer hoeft niet zo somber te zijn. Met Geert, Ides, Pedro & Peter gaat het zeer goed. Met mij ook trouwens. Nog 3 keer slapen en ik sta in Moskou om me bij mn vrienden te voegen. Het jeukt!

Stef

Om 6u sharp vertrokken aan het Atomium (lees 8u, maw al helemaal in vakantie modus). Uiteraard even stoppen onderweg voor een ontbijt in het wegrestaurant ter hoogte van…. Leuven. Vorige week las ik dat voedsel ‘on-the-go’ in de lift zit, wel wij zullen dat de komende 5 weken volmondig (!!) beamen.

We hanteren voorlopig de regel om in shiften te rijden van 2 uur en dan even een break en af te wisselen. Na 2 shifts even ‘on-the-go’ gegeten bij onze Duitse vrienden van de Burger King, hierna enkel lokaal spek voor onze bek. Dat we onze afspraak in Berlijn om 17u niet zouden halen bleek al snel duidelijk. Onze gastvrouw Sophia stond 4u later wel op onze plaats van afspraak. Stiptheid zal niet niet ons sterkste punt worden, Onze laattijdigheid weerhield haar niet om haar geplande straffe rondleiding te doen. Tegen 2u ‘s morgens hadden we de Reichstag, de Friedrichstrasse, de Stadthalle, de Jewish Memorrial site, de17e juni strasse, de Berliner Dom, de Brandenburger Tor, Checkpoint Charly, de Potsdammer Platz, die Häckische Hofe en de tv-toren waar de naam mij even van ontgaat,..van dichterbij bekeken. Tijd voor ons eerste feestje, in een oude brouwerij met verschillende zalen al naar gelang muziekkeuze werd het lekker foute muziek met hoogtepunten dankzij Nick Kamen en Pia Zadora & Germaine Jackson. Degene die het eerst beide hits doorstuurt wint een pint ( we zetten ze klaar in Novosibirsk!).

Polen is, als geheel land, toch ietwat minder ver ontwikkeld dan gedacht. De Europese subsidies zijn besteed met een –euh- alternatief gevoel voor efficientie.

Snelwegen starten en eindigen in the middle of nowhere. Eerst worden de bordjes met wegmarkeringen geplaatst, en een paar jaar later leggen ze er pas de weg zelf. Makkelijk voor de wegenwerkers, dat wel. De nieuwste hoofdweg richting Warschau begint weliswaar netjes aan de grens, maar na 100 kilometer houdt ie er gewoon mee op. Vanaf daar moet er gereden worden over ruwe dorpsbaantjes, om toch nog aansluiting te kunnen vinden bij de oorspronkelijke hoofdwegen. Hilarisch eigenlijk, en blijkbaar ook het onderwerp van enige interne kritiek bij de Poolse bevolking.

Woudprostitutie blijft ook alomaanwezig langs de zijkant. Honk honk. Plots klinkt bosuitstap heel anders. Om de zoveel kilometers, en nog steeds temidden van verlaten woudwegen, wisselen de bosnimfen af met eenzame verkopers van boskabouters, stenen herten, tuinaccessoires allerhande en –I kid you not- kartonnen bizons. We hadden getwijfeld om een nep stenen drinkput te kopen. Voor in de Gobi-woestijn, weet je wel. Maar omdat zulks het slapen in onze camionettehangmat (foto volgt nog wel) danig zou bemoeilijken, hebben we dat plan maar opgeborgen.

Bij het binnenrijden van Warschau, wordt je overspoeld met hyperchristelijke conferentiecentra, decathlons en mediamarkten, mcdo`s op elke hoek. En kleurenblinde architecten die totaal loos zijn gegaan bij het neerpoten van de grote sociale flatgebouwen.

Waar Berlijn een openbaring was, prachtig, relaxed, een culturele grootstad, … is Warschau op eerste zicht veeleer protserig. Vooral grote, nieuwe dure glasgebouwen. OK, de plaatselijke Bogdan of Darek weet ook wel iets van bouwen. En je ziet meteen de talloze bouwmarkten en werven (waar ze de stiel leren die u ongetwijfeld kent). Maar het geheel doet bijzonder Amerikaans aan.

De oude stad, het historische centrum, blijkt trouwens volledig nep. „The most recent old town in the world”, noemen ze het. Is vrij recent helemaal opnieuw opgebouwd. Echter wel vrij smaakvol gedaan.

P”’