Alhoewel we soms eens durven te benadrukken dat we dit allemaal op ons eentje gedaan hebben (de reis, het filmen, het schrijven, het eten van de Borsjt), zijn er heel wat mensen die dit verhaal écht mee hebben mogelijk gemaakt. Ze hier vermelden doet amper recht aan hun bijdrage.

Isabelle Bauwens en Erlend Kesters aan wie we eeuwige dank verschuldigd zijn om ons de wagens te bezorgen waarmee we vergroeid maar nooit vastgelopen zijn. En Peut voor het volledig reviseren van die wagens, alsook voor het bijbrengen van de beginselen der automechanica aan Pedro en Ides. En Michael Persoons voor het laswerk aan Rita-de-Camionette.

Avventura voor de uitstekende outdoor kleding en de tenten, Auto5 voor het belangrijke wagenmateriaal, en Connections voor ons vliegtuigticket terug.

De directie, leraars en leerlingen van het Scheppers Instituut in Mechelen. Enerzijds om van Pedro de man te maken die hij nu is. Anderzijds voor de fantastische inspanningen die ze geleverd hebben om geld in te zamelen.  En zeker ook Herman Eerens voor de gulle bijdrage aan het goede doel van de reis.

De ploeg van tvbrussel voor het herscheppen van ons materiaal in een straffe roadtrip film, in het bijzonder Peter Peeters, Peter Van den Broeck, Goedele Geeurickx, Dirk Diederich en Jan De Troyer.

Alexandre en Masha Pouchkine voor de broodnodige ondersteuning om in Rusland te kunnen reizen, daarin enthousiast bijgestaan door Hendrik Claessens. De Russische Ambassade, in het bijzonder Ambassadeur Loekov en Mr. Ordasj Andreij. En Jan Becaus voor de gouden tips ivm administratie voor het filmmateriaal.

Uiteraard uiterst veel dank aan de mensen op reis, bij wie we mochten overnachten en die ons doorheen de steden leidden op de belachelijk korte periode die we daar maar telkens konden blijven:
Sophia Wilhelm. Anna Badurska. Elena Pavlova om ons te begeleiden bij onze eerste stappen in Rusland/StPetersburg, en Maria bij wie we daar mochten overnachtten. Amina in Kazan. Aleksey Raspopov. Nikita Sawinyh. Elena Lebedeva. Professor Tsolmen en haar familie, zonder wie Mongolië nooit de ervaring was geworden wat ze nu is. En Veronique Van Den Abbeel, die zich een hele week over ons ontfermd heeft in het ongelooflijke Peking.

En tot slot al onze ouders en vrienden die ons bleven gek verklaren. Op een toegewijde manier.

Dank. Uit de grond, kelder, eerste verdieping, twee bovenkamers en het plafond van ons hart.